ನನ್ನ ತವರುಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದು ದೊಡ್ಡ ಕುಟುಂಬ. ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆಅವರ ತಾಯಿ , ಅಣ್ಣ , ತಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ ಎಲ್ಲರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರು. ವ್ಯವಸಾಯವೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ತಂದೆಗೆ ದಿನದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿಮಿಷವು ವಿರಾಮವಿರಲಿಲ್ಲ. ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಉಳಿದವರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸವನ್ನು ಇವರಿಗೆ ನೇಮಿಸಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ತಂದೆಯವರು ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಮಾತನಾಡದೆ ಗಾಣದ ಎತ್ತಿನಂತೆ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಸಾರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಲೆಬಾಗಿ ಸೋಲುತಿದ್ದರು. ನನಗೆ ಅವರ ವರ್ತನೆ ಅರ್ಥವೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇಶಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಇವರಿಗಿರಲಿಲ್ಲಾ. ಆಗ ನಾನು ಚಿಕ್ಕವಳಾದರು ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯವು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮಾತನಾಡುವ ಧೈರ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಬಂಧು- ಬಳಗದವರು ನಮ್ಮ ತಂದೆಯನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಸಹ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ದುಡಿಯುವುದೇ ಅವರ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲ ಕಳೆದು ನನಗೂ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮಕ್ಕಳು, ಸೊಸೆ , ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಇರುವರು. ಈಗಲೂ ನನಗೆ ಹಿಂದಿನ ನೆನಪುಗಳು ಕಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಏಕೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟರಲ್ಲ. ಆ ನೋವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅವರು ಹೇಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ಎಂದು ನನ್ನ ಅಂತರಂಗ ಈಗಲೂ ಕೂಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಕೊಡಲು ನನ್ನ ತಂದೆ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದೆ....
- ಲೀಲಾವತಿ
No comments:
Post a Comment